Kobieta w drodze – z walizką w ręku i odwagą w sercu. Gdzie było trudno, tam jechała.

 

Zakładała szkoły, wspierała młodych, przekraczała granice – dosłownie i mentalnie. Polska, Rosja, Skandynawia, Włochy – dla niej mapa Europy nie była przeszkodą, tylko zaproszeniem.

​

Miała w sobie coś z liderki i coś z dobrej przyjaciółki – potrafiła wymagać, ale jeszcze lepiej potrafiła dodawać odwagi.

​

I właśnie tu pojawia się jej „apostolstwo uśmiechu”. Nie chodziło o sztuczną pogodę ducha ani udawanie, że wszystko jest łatwe. Uśmiech był dla niej świadomym wyborem. Cichym komunikatem: dobro ma ostatnie słowo. Wierzyła, że radość to konkretna decyzja i że nią też można zmieniać świat.

​

Radość. Ufność. Oddanie.

Brzmi prosto – i właśnie w tej prostocie była jej siła.